sábado, 12 de abril de 2014

Analise histórico da alameda de Ponte Caldelas

O grupo de Antía, Yanira, Borja e Alejandro envía este texto e imaxes que paso a pegar integramente. A partir de aquí agradécese a participación de todos e todas cos vosos comentarios:

Nesta fotografía podemos contemplar a beleza da alameda nun día nublado dende a entrada principal desta. Dende este ángulo observamos as dúas filas principais das pradairas pseudoplátanos, fermosas árbores que nos brindan un bo espazo de sombra onde pasar as tardes do verán.

Aquí podemos observar que a alameda 
conta con papeleiras para poder manter
 limpo este espazo. Ao fondo podemos 
observar o mercado, en funcionamento 
dende a súa construcción en 1907.
Esta imaxe ofrécemos unha boa visión da alameda,
coa actual biblioteca municipal ao fondo, antiga
cárcere e casa do concello.

"Nestes tempos, as alamedas poden estar baixo a sombra de calquera tipo de árbores, pero a palabra “alameda” procede de “álamo”, pois antigamente estes paseos estaban cubertos deles. O sufixo -eda vén do latín -eta, plural de -etum, e indica lugar onde abunda a raíz. Así temos as palabras arboreda, humareda, moreda, rosaleda, etc.
Aínda que a palabra álamo comence por “al-” , non é unha palabra árabe, provén do xermámico.

Nos seus inicios a Alameda de Ponte Caldelas era o Campo da Feira da vila; así nos deixa constancia diso o Padre Sarmiento en 1754 cando o atravesaba camiño da Lama.

A Alameda tal como a coñecemos hoxe xurdiu en 1903, cando se comezaron a plantar as pradairas pseudoplátanos (que se conservan na actualidade) substituíndo aos 122 carballos seculares.
Na antigüidade a Alameda era o centro de reunión máis imporatnte da vila. Desde 1766 celebrábanse duás feiras mensuais (o primeiro luns e o día 20 de cada mes), ademais de múltiples acontecementos de gran relevancia.


Na actualidade xa non ten a importancia de antes, a este espazo só se lle dá uso nos días de feira (o día 5 e o 20 de cada mes) e en acontecementos esporádicos.


A Alameda de Ponte Caldelas situáse nun lugar céntrico da vila. Nun extremo encóntrase unha zona axardinada de flores e arbustos cunha fonte no centro. Ao longo deste espazo, cun pavimento de area, tres ringleiras de árbores a percorren. Ademais conta con numerosos bancos dobres e papeleiras a carón destes. A Alameda está rodeada por edificios de traza actual con cafeterías nos baixos, ademais de casas antigas, entre as que podemos atopar fermosos exemplos de casas de orixe indiana."
Aquí podemos ver a parte principal da zona axardinada
 da alameda, a zona máis fermosa para moitos.

Estas son as dúas partes laterais da zona axardinada da alameda, 
están moi ben conservadas.















 Podemos contemplar como as casas antigas da alameda,
 na súa maioría foron reconstruídas e agora presentan un bo aspecto.













 Aquí podemos observar parte do mobiliario deste espazo: os bancos.
 Estes asentos presentan unha peculiaridade xa que son bancos dobres.
 Parte da poboación considera que resulta incómodo ocupar estes 
 asentos con alguén sentado detrás, prefiren os bancos simples.


O pavimento da alameda, ao ser de area e presentar irregularidades ,
 acarrexa un gran inconveniente para o inverno: a chuvia penetra
 na area e fórmanse charcos nas zonas máis afundidas do terreo.
 Este problema provoca dificultades para o paso dos transeúntes,
 a xente xa non pasa moito por este espazo, pero con charcos no chan, aínda menos.


A maioría da poboación opina que se debería de substituír a area
 por outro material, pero non explican cal sería o idóneo para mellorar a alameda.
 Nós opinamos que se debería facer un camiño de adoquíns pola zona central
e mellorar as irregularidades do resto do terreo, pero deixalo en area,
 xa que convertilo nunha zona axardinada inutilizaría toda a alameda.

martes, 11 de junio de 2013

Elementos abióticos presentes na paisaxe de Forzáns





O granito é a rocha que predomina no territorio de Forzáns. Hai dous tipos de granitos: o de dúas micas con gran medio - fino, na parte occidental da parroquia, como o que se pode observar xusto na fotografía superior a este texto, lugar onde están gravados uns petróglifos e, por outro lado, o de dúas micas de gran groso no resto da parroquia.

martes, 14 de mayo de 2013

Relación de elementos antrópicos na paisaxe de Forzáns (III)

Este núcleo acaba de ser transformado nas súa vía principal de acceso e conexión coa estrada que procede de Fornelos. Aquí deixamos unha mostra das infraestruturas viarias do núcleo de Forzáns.

A antiga estrada cara Ponte Caldelas. Debemos salientar a fermosa concepción de plantar árbores ornamentais ao carón da vía. Eliminar estes elementos humanizadores dun espazo duro sería un erro.

A actual estrada no lugar da intersección con Fornelos de Montes




O que serían antigas pistas forestais, hoxe asfaltadas moitas delas para permitir o acceso ás vivendas emprazadas na pare alta de Forzáns.

Tamén hai camiños tradicionais. Por aquí transcorre a antiga senda dos arrieiros que servía de vía para o transporte do viño entre Ribadavia e Pontevedra.

As vías tradicionais serviron para vertebrar o poboamento. Na imaxe podemos ver un camiño asfaltado qe se mete dentro do casarío máis denso.

Relación de elementos antrópicos na paisaxe de Forzáns (II)

Imos logo coa escolma de elementos relacionados co patrimonio etnográfico, camiños, fontes...

As fontes son puntos esenciais para entender o asentamento da poboación.
Camiños tradicionais como o dos arrieiros que transcorre por unha paraxe moi fermosa chea de carballos xóvenes.
O empedrado do camiño evitaba que se enlamara nos días duros do inverno.
O camiño dos arrieiros aparece delimitado en gran parte do seu percorrido por valados de cachotería a ambos lados.
O paso do río Oitavén obriga a construir pontes

Vellos muíños, auténticas fábricas de fariña que utilizaban a enerxía das augas do río e que son un prodixio de integración na paisaxe. A sabia localización dos mesmos e a destreza demostrada na súa construción veñen a corroborar que a arquitectura popular é un exemplo de puración de formas e técnicas.
Valorizar a paisaxe pasa por recuperar a memoria e sinalizar o paso dos antigos camiños. Sendas esquecidas, fermosas, que contan historias doutra época.


Relación de elementos antrópicos na paisaxe de Forzáns (I)

Imos agora cunha escolma de elementos de tipo antrópico.
Comezaremos pola diferente tipoloxía de vivendas:


Dous exemplos de casas tradicionais de pedra con sillares. Planta rectangular, cunha distribucón de planta baixa e primeiro andar con balconada no exterior. Hai un ritmo na fachada marcado pola secuencia de fiestras.



As veces os inmobles aparecen separados e noutras ocasións, cando o casarío está moi xunto poden aparecer medianeiras.





Co tempo as casas de pedra con sillería propias dos anos 40 e 50 van deixando paso a outras máis recentes que substitúen a pedra polo ladrillo e o formigón. Son vivendas que mantendo a estrutura anterior colocan novos materiais, moitas veces mesturados con elementos ornamentais pouco integrados na paisaxe circudante. As fiestras son máis cuadrangulares, os volumes dos inmobles son maiores, o gusto polo baixo cuberta. A mellora económica tradúcese nunha casa máis ampla.





Queremos finalizar cunha volta a eses exemplos arquitectónicos que fan de Forzáns un lugar atractivo. Son casas que traen a Galicia os modelos construtivos que os seus propietarios coñeceron na emigración a América e que reproducen na súa aldea dándolle un aspecto máis urbano e en certo modo máis burgués.


Relación de elementos bióticos da paisaxe de Forzáns (II)

Unha escolma da fauna máis visible da paisaxe de Forzáns: